Mijn top 6 Panic! at the Disco-albums

Zoals je misschien wel gehoord hebt is gisteren Pray for the Wicked, het zesde album van Panic! at the Disco, uitgekomen. Ik was eigenlijk van plan om het meteen te kopen, maar na het luisteren van de nummers, die aardig genoeg door Panic! zelf op YouTube zijn geplaatst, heb ik besloten om toch maar een paar maanden te wachten met het kopen van de CD. Jep. Ik koop nog CD's. Mijn hoofdreden is dat ik geen zin heb om twintig euro te betalen voor iets waar ik na een paar maanden nog maar tien euro voor hoef te betalen en aangezien ik dit album niet super fantastisch vind zijn een paar maanden niet zo erg. Daarnaast staat alles op YouTube, dus als ik naar een nummer wil luisteren kan dat gewoon.

Ik heb besloten om een lijstje te maken van mijn favoriete Panic! at the Disco-albums, van 6 tot 1. Hierbij kijk ik niet naar de nummers op zichzelf, maar hoe de albums als geheel zijn. Het kan zijn dat een album niet mijn favoriet is, terwijl er wel allemaal leuke nummers op staan, zeg maar. O, en als iets op nummer 6 staat betekent het niet per se dat het album slecht is. Het is gewoon vergeleken met de rest niet mijn favoriet.


6. Pray for the Wicked (2018)

Sorry Brendon, maar dit album staat helaas bij mij onderaan het lijstje. Het kan zijn dat ik er gewoon nog niet aan gewend ben, sinds het gisteren pas is uitgekomen, maar nog steeds. De lyrics zijn niet super geweldig (ze worden continu herhaald en toevallig is dat nou iets wat ik ontzettend irritant vind), de nummers klinken allemaal, op Dying in LA na, erg druk, waardoor het hele album een beetje té klinkt? Niet dat dat per se iets slechts is, maar het heeft toch voor wat minpunten gezorgd, helaas.

Mijn favorieten (op dit moment): High Hopes, Say Amen (Saturday Night)One of the Drunks, Roaring 20's, de intro van The Overpass


5. Death of a Bachelor (2016)

Eerlijk gezegd verbaast het mij een beetje dat dit album op nummer vijf staat, maar vergeleken met de rest eigenlijk ook weer niet. De eerdere vier albums zijn naar mijn mening gewoon beter. Het probleem met dit album is denk ik dat de nummers allemaal wel goed zijn, maar ze als album een beetje misplaatst klinken. Ieder album heeft zijn eigen stijl, maar bij Death of a Bachelor krijg ik bij sommige nummers een beetje het gevoel dat ze er niet echt bij horen. Emperor's New Clothes bijvoorbeeld.

Mijn favorieten: Death of a Bachelor, The Good, the Bad and the Dirty, Impossible Year


3/4. A Fever You Can't Sweat Out (2005)

Dit is het moment waarbij ik een beetje in de knoop kom, omdat zowel A Fever You Can't Sweat Out als Too Weird to Live, Too Rare to Die! op nummer vier heb staan. Fever klinkt als album te gek, maar is naar mijn mening een beetje té. (Daarnaast kan ik nog steeds de titels niet onthouden, of ze bij het nummer plaatsen. Dan hoor ik de melodie, maar ben ik zo van: welk nummer is dit??? Al is dit niet bij ieder nummer zo, gelukkig.)

Mijn favorieten: Het piano-gedeelte van Intermission



3/4. Too Weird to Live, Too Rare to Die! (2013)

Too Weird to Live, Too Rare to Die! heeft een fijne sfeer, maar de singles klinken weer super anders vergeleken met de andere nummers. Ik kan niet kiezen tussen deze twee albums! Urgh.

Mijn favorieten: Casual Affair, All the Boys, Can't Fight Against the Youth, The End of All Things


2. Pretty. Odd. (2008)

Eigenlijk zou dit album op nummer één staan, maar ik heb er helaas iets te veel naar geluisterd, waardoor het een beetje overplayed is. Voordat ik het wat minder vond, vond ik het te gek dat Pretty. Odd. geïnspireerd was door The Beatles en dat Ryan Ross een aantal nummers heeft (mee)gezongen.

Mijn favorieten: Pas de Cheval, Behind the Sea


1. Vices & Virtues (2011)

Ik kan niets slechts bedenken over dit album. Letterlijk niets. Oké, misschien is dit album juist hét album wat het minst samenhangend is, maar daarom vind ik juist dat deze nummers bij elkaar horen. Daarnaast vind ik ze allemaal leuk en wordt ik blij als ik naar dit album luister. O, en mijn favoriete MV van alle MV's die ik ooit heb gezien is die van The Ballad of Mona Lisa, dus dat is ook een pluspunt. Die van Ready to Go (Get Me Out of My Mind) is ook leuk, maar niet mijn favoriet. Een minpunt is de lach van Brendon die te horen is aan het eind van Kaleidoscope Eyes, omdat ik opgenomen lachen eng vind, maar die lach maakt geen deel uit van de nummers zelf, dus dat vind ik niet zo erg.

Mijn favorieten: Always (mijn favoriete Panic!-nummer!), The Ballad of Mona Lisa

Zo, dat waren mijn top 6 albums van Panic! at the Disco. Ondanks dat ik niet zo een fan ben van Pray for the Wicked vergeleken met de andere albums, vind ik het nog steeds een leuk album omdat het eenmaal van Panic! is, dus als hij naar Nederland komt weet je wat ik ga doen. Praise for the wicked, zeg ik maar.

Ben jij fan van Panic! at the Disco?

Reacties

Populaire posts